Aardgas in de buitengebieden

      Reacties uitgeschakeld voor Aardgas in de buitengebieden

Het is 1985 als wethouder Van den Ham in gesprek gaat met de inwoners van Schalkwijk, Tull en ‘t Waal en ‘t Goy. De dorpen zijn nog steeds verstoken van aardgas. Olie, propaan, butaan en elektriciteit waren de verwarmingsmethoden.

In het dorp Houten was al 15 jaar eerder aardgas aangelegd. En uiteraard kreeg het ene na het andere nieuwbouwplan aardgas met centrale verwarming. Halverwege de jaren 80 wordt dan toch samen met Gasbedrijf Centraal Nederland een plan gemaakt om in de dorpskernen van de buitengebieden aardgas aan te leggen. Een plan dat alleen wordt uitgevoerd wanneer 70% van de inwoners mee zou doen.

Eigen bijdrage

Niet iedereen in de buitengebieden was blij met de komst van aardgas. Zo werd er naast een gemeentelijke bijdrage van één miljoen gulden, ook 1000 gulden van de bewoners verwacht. En dat gaf scheve ogen, want in Houten was dat niet betaald.

We worden nu weer achtergesteld, we blijven een onderontwikkeld, achtergebleven gebied. Ik wil wel gas, maar die 1.000 gulden vind ik onredelijk“, stelde een inwoner van Schalkwijk. De wethouder legde vervolgens uit dat de kosten hoog waren en dat er ook een aandeel van de Schalkwijkers werd gevraagd. Maar omdat de protesten niet gingen liggen, zei Van den Ham: „Of u het redelijk vindt of niet, het moet op tafel komen. U kunt het beleid wel ter discussie stellen, maar dat heeft geen enkele zin“.

De journalist die verslag deed van deze bijeenkomst maakt melding van een groep jeugdige fietsers die riepen: „Wij willen geen gas, wij willen geen gas“.

Een meerderheid van de bewoners koos toch voor aardgas, waardoor het aardgasnet zich vanuit Houten uitbreidde.

Meer artikelen over Schalkwijk in de periode 1940-heden

Abonneer je nu

Voer je e-mailadres in en bij elk nieuw bericht op oudhouten.nl ontvang je een e-mail.